_crop.jpg)
روزنوشت/ حافظه فقط به یاد آوردن گذشته نیست؛ بخشی از هویت ماست، پیوندی است که ما را به خانواده و عزیزانمان متصل میکند و نقشی مهم در حفظ استقلال و کیفیت زندگی در سالهای سالمندی دارد.
به همین دلیل، مراقبت از سلامت مغز و پیشگیری از دمانس، موضوعی فراتر از یک مسئله پزشکی است؛ مسئولیتی اجتماعی و بیننسلی که باید از سالها پیش از سالمندی درباره آن فکر کرد.
پویش ملی «آگاهیبخشی درباره عوامل پیشگیریکننده از دمانس» با شعار «برای فردایی که یادمان میماند» از ۱۵ شهریور تا ۱۵ مهرماه، همزمان با ماه جهانی آلزایمر، آغاز شده است؛ پویشی که به ابتکار دانشگاه علوم پزشکی گناباد و با حمایت دبیر شورای علوم پایه پزشکی، اداره سلامت سالمندی وزارت بهداشت و انجمن آلزایمر ایران شکل گرفته و با همراهی گروههای سلامت سالمندی دانشگاههای علوم پزشکی کشور دنبال میشود.
آنچه این پویش را به حرکتی امیدبخش تبدیل میکند، یک واقعیت علمی مهم است: حدود ۴۵ درصد از عوامل خطر مرتبط با بروز دمانس، قابل اصلاح یا پیشگیریاند.
پس دمانس لزوماً سرنوشتی گریزناپذیر برای دوران سالمندی نیست. افزایش آگاهی، داشتن سبک زندگی سالم، کنترل عوامل خطر و انجام مداخلات بهموقع میتواند احتمال بروز دمانس را کاهش دهد یا شروع آن را به تأخیر بیندازد.
پیشگیری نیز نباید به سالهای سالمندی محدود شود. آموزش همیاران سلامت در میان دانشآموزان، دانشجویان و بازنشستگان، با همین نگاه طراحی شده است؛ تا سلامت مغز به یک گفتوگوی خانوادگی و اجتماعی تبدیل شود و هر نسل، سهم خود را در مراقبت از سلامت نسلهای آینده ایفا کند.
شاید یکی از مهمترین پیامهای این پویش این باشد که برای سلامت مغز، هیچوقت زود نیست. انتخابهای امروز ما میتواند بر کیفیت زندگی سالهای آینده اثر بگذارد؛ از سبک زندگی و فعالیت بدنی گرفته تا کنترل عوامل خطر و توجه به سلامت روان و اجتماعی.
حفظ حافظه، در نهایت فقط حفظ چند خاطره نیست؛ حفظ استقلال، کرامت و ارتباط انسان با کسانی است که دوستشان داریم.
بیاییم از امروز، برای سلامت مغز خود و عزیزانمان اقدامی آگاهانه انجام دهیم؛
برای فردایی که یادمان میماند.
دکتر عبدالجواد خواجوی رئیس دانشگاه علوم پزشکی گناباد
