دکتر حبیب شارعی‌نیا، استادیار دانشکده پرستاری دانشگاه علوم پزشکی گناباد، به همراه همکارانش مقاله پژوهشی با عنوان «تأثیر آموزش برنامه ریزی شده امید بخشی بر امیدواری و اضطراب بستگان بیماران تحت تهویه مکانیکی : یک مطالعه نیمه تجربی» در مجله Journal of Critical Care Nursing به چاپ رساندند.
اضطراب از شایع‌ترین واکنش‌های خانواده بیماران بستری در بخش مراقبت‌های ویژه است و بر توانایی آنان در حمایت از بیمار تأثیر می‌گذارد. امید به‌عنوان منبع مهم مقابله‌ای می‌تواند نقش مؤثری در کاهش اضطراب ایفا کند. از این‌رو، مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر آموزش برنامه‌ریزی‌شده امیدبخشی بر امیدواری و اضطراب بستگان بیماران تحت تهویه مکانیکی انجام شد.در این مطالعه نیمه‌تجربی،60 نفر از از اعضای خانواده به طور در دسترس انتخاب و به گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. گروه مداخله تحت آموزش‌های ساختاریافته امیدبخشی (برگرفته از پروتکل امیددرمانی اسنایدر) در قالب جلسات گروهی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل مراقبت‌های معمول بخش را دریافت کرد.
یافته‌های این مطالعه نشان داد که در گروه مداخله، میزان امیدواری افزایش و میزان اضطراب (اعم از اضطراب آشکار و پنهان) کاهش یافت. نتایج آماری نشان‌دهنده تفاوت معنادار در سطح امیدواری و اضطراب پنهان بین دو گروه پس از انجام مداخله بود.
آموزش برنامه‌ریزی‌شده امیدبخشی موجب کاهش اضطراب و افزایش امید بستگان بیماران تحت تهویه مکانیکی شد و می‌تواند به عنوان رویکردی مکمل در مراقبت‌های پرستاری مدنظر قرار گیرد.
